Heinkel He 111 P-1

Beschrijving
Bij het begin van de Tweede Wereldoorlog was de Heinkel He 111 de beste bommenwerper voor de middellange afstand. Met een snelheid van meer dan 410 km/u was hij sneller dan de meeste jachtvliegtuigen van die tijd. Na de Ju 88 was hij met zo'n 6.200 gebouwde toestellen de meest geproduceerde bommenwerper van de Duitse Luftwaffe in de Tweede Wereldoorlog. Howel hij inferieur was aan alle geallieerde bommenwerpers, werd hij toch nog tot in de herfst van 1944 gebouwd. Het concept van de He 111 berustte op een snel verkeersvliegtuig met 10 zitplaatsen voor de Lufthansa; de eerste vlucht was in februari 1935. De dringende behoefte aan een middelzware bommenwerper leidde ertoe dat de He 111 omgebouwd werd tot standaardbommenwerper voor de Luftwaffe. De eerste krijgsverrichtingen met de He 111 kwamen tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Uit de aanvankelijk "getrapte" neus met beperkt uitzicht ontstond later een versie met compleet beglaasde en asymmetrische neussectie, die het kenmerk van de He 111 werd. Die versie kreeg de aanduiding He 111P en die in 1938 met de P-1 in reeksbouw ging. De ervaringen met dit type voerden tot de krachtigere P-2, die in de zomer van 1939 bij de Luftwaffe-eenheden geleidelijk de P-1 verving. Een bijzonder kenmerk van de P-versie was de ophanging van de bommen in acht verticale ESAC-magazijnen in het bommenruim. Twee Daimler-Benz DB601A motoren van elk 1100 pk zorgden voor de aandrijving. Tijdens de Slag om Engeland in 1940 verzorgde de He 111 het leeuwendeel van de aanvallen.

Decals
Transfers voor 3 Luftwaffe-uitvoeringen : 5./KG 54, III./KG 27 en II./KG 4.